ព័ត៌មានថ្មីៗ

កម្មវិធីអប់រំបេតិកភណ្ឌក្នុងតំបន់អង្គរបង្កើនការយល់ដឹងនិងក្តីស្រឡាញ់របស់យុវជនចំពោះមរតកវប្បធម៌ជាតិកាន់តែខ្លាំង!

បានផ្សាយនៅ ថ្ងៃទី 06 ខែ សីហា ឆ្នាំ2018 02:07 PM ដោយ ៖ អាជ្ញាធរជាតិអប្សរា

ក្នុងដំណើរការអស់រយៈពេល៣ខែកន្លងមកនេះ កម្មវិធីអប់រំយុវជនបេតិកភណ្ឌអង្គរ ក្រោមកិច្ចសហការរវាងអាជ្ញាធរជាតិអប្សរា ជាមួយនឹងអង្គការគាំពារកេរ្តិ៍មរតក មជ្ឈមណ្ឌលយុវជនជាតិកម្ពុជា និងវិស័យឯកជន បានផ្លាស់ប្តូរឥរិយាបថ ផ្នត់គំនិត ក្តីស្រឡាញ់ដល់យុវជនស្ម័គ្រចិត្តក្នុងវិស័យនេះគួរឱ្យកត់សម្គាល់។

ក្នុងដំណើរទស្សនកិច្ចទៅកាន់ប្រាសាទបាតជុំ នាថ្ងៃទី០៦ សីហា ២០១៨ ដើម្បីរៀនអំពីការចុះបញ្ជីសារពើភណ្ឌវត្ថុបុរាណនិងរបៀបនៃការគូសប្លង់បាតប្រាសាទ លោក អ៊ុក សុធា នាយកមជ្ឈមណ្ឌលយុវជនជាតិកម្ពុជារបស់ក្រសួងអប់រំ យុជន និងកីឡា បានលើកឡើងថា ការងារអប់រំបេតិកភណ្ឌជាផ្នែកមួយដែលក្រសួងបានយកចិត្តទុកដាក់ដល់ក្មេងៗ ពិសេសនៅខេត្តសៀមរាបដែលជាតំបន់ទេសចរណ៍សម្បូរប្រាង្គប្រាសាទ។ គោលដៅគឺដើម្បីតម្រង់ទិសសិក្សានិងផ្តល់ចំណេះដឹងបេតិកភណ្ឌវប្បធម៌ដល់ពួកគេ ឱ្យយល់ដឹងពីសម្បត្តិបេតិកភណ្ឌជាតិ ឱ្យចូលរួម និងយកចំណេះដឹងទៅបម្រើសេដ្ឋកិច្ចគ្រួសាររបស់ពួកគេនាអនាគត។ តាមការសង្កេតរបស់លោកកន្លងមក ការអប់រំនេះបានផ្លាស់ប្តូរឥរិយាបទរបស់ក្មេងៗពីការមិនដឹងអ្វីទាំងអស់ មកជាដឹង ហើយស្រឡាញ់ ចូលចិត្ត និងលះបង់ពេលវេលាដើម្បីចូលរួម ទោះបីជិតឆ្ងាយ និងមានការជំរុញពីមាតាបិតាពួកគេជាខ្លាំងផងដែរ។

លោក ខៀវ ច័ន្ទ គ្រូឧទ្ទេសនៃគម្រោងអប់រំបេតិកភណ្ឌរបស់អាជ្ញាធរជាតិអប្សរា បានឱ្យដឹងថា នៅក្នុងខែទី៣នេះ យើងបានបង្រៀនយុវសិស្សស្ម័គ្រចិត្តអំពីទ្រឹស្តីនិងការអនុវត្តជាក់ស្តែងលើការចុះបញ្ជីសារពើភណ្ឌវត្ថុបុរាណនិងរបៀបនៃការគូសប្លង់បាតប្រាសាទ។ កិច្ចការនេះ ធ្វើឡើងដើម្បីបង្កើនចំណេះដឹងក្នុងការសង្កេត ការគូសប្លង់ កត់ត្រារបាយការណ៍យ៉ាងលម្អិតទៅលើអ្វីដែលពួកគេបានឃើញ និងចេះពីរបៀបវាស់វែងប្រាសាទឱ្យបានច្បាស់លាស់ ជាជំនួយក្នុងការសិក្សាស្រាវជ្រាវបានល្អប្រសើរ។

យុវជន ម៉ម ម៉ាច ជាសិស្សថ្នាក់ទី១១A នៃវិទ្យាល័យនគរធំ បានចាប់អារម្មណ៍ថា ក្រោយចូលជាយុវជនបេតិកភណ្ឌ គឺខ្លួនបានយល់ដឹងច្រើនមរតកវប្បធម៌ជាតិ ពិសេសការស្រាវជ្រាវដោយផ្ទាល់នៅតាមភូមិសាស្ត្រ មានប្រាសាទបន្ទាយក្តីនិងឡតានី។ ក្រៅពីនោះក៏ចេះពីរបៀបសាកសួរព័ត៌មានក្នុងពិធីបុណ្យផ្សេងៗ ការចងក្រងព័ត៌មាន និងបានយល់ដឹងច្បាស់ពីពិធីបុណ្យនិងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃប្រាសាទដែលធ្លាប់ដឹងពីមុនមិនសូវច្បាស់។

យុវតី គឹម នឹង មកពីវិទ្យាល័យនគរធំដែរនោះ បានឱ្យដឹងថា មូលហេតុដែលចូលជាយុវជនបេតិកភណ្ឌ គឺព្រោះចង់យល់ដឹងពីសម្បត្តិដូនតានិងពិធីផ្សេងៗដែលនៅសេសសល់ក្នុងតំបន់អង្គរ ហើយក៏ចង់ចេះចង់ដឹងខ្លួនឯងផង។ ក្នុងការសិក្សានេះ គឺមានការលំបាកបន្តិចពេលរៀនទ្រឹស្តី វាស្មុគ្រស្មាញ តែពេលអនុវត្តមិនជាលំបាកទេ។ បើប្រៀបធៀបកាលពីមុននិងក្រោយពេលចូលជាយុវជនបេតិកភណ្ឌ គឺប្លែកជាខ្លាំងសម្រាប់ប្អូន ព្រោះកាលពីមុនពេលចូលប្រាសាទ គឺមិនដឹងមើលអ្វីឡើយ ហើយក៏មិនស្គាល់ថាវត្ថុនៅក្នុងប្រាសាទគេធ្វើតំណាងឱ្យអ្វី ហើយពេលក្នុងភូមិស្រុកធ្វើពិធីបុណ្យអ្វីមួយក៏សូវចាប់អារម្មណ៍ដែរ តែពេលនេះទាំងពេលចូលប្រាសាទនិងមានពិធីបុណ្យក្នុងភូមិ គឺតែងតែចាប់អារម្មណ៍ថាមានអ្វីដែលសំខាន់ គេធ្វើដើម្បីអ្វី មានតាំងពីពេលណា វាសំខាន់បែបម៉េចក្នុងការរស់នៅនិងមនុស្សជាតិ៕










ជាទម្លាប់រាល់ឆ្នាំ ឱ្យតែដល់ថ្ងៃ៣កើតខែមាឃធំ អ្នកស្រុកក្នុងតំបន់សៀមរាប អង្គរ និងខេត្តនៅតំបន់ខាងជើងនិងខាងលិច តែងតែប្រារព្ធពិធីឡើងមាឃយ៉ាងគគ្រឹកគគ្រេងឬតូចតាចទៅតាមលទ្ធភាពដែលអ្នកទ្រទ្រង់មានមិនដែលខកខានឆ្នាំណាឡើយ។ ការរៀបចំពិធីត្រូវបានធ្វើឡើងក្នុងថ្ងៃតែមួយក្នុងតំបន់សៀមរាបអង្គរ ទាំងអ្នកស្រុកទន្លេ អ្នកនៅកណ្តាល និងនៅស្រុកលើ នាកន្លែងអ្នកតាដែលអ្នកស្រុកគោរពបូជាក្នុងតំបន់ដែលខ្លួនរស់នៅ ដូចជានៅតាមប្រាង្គប្រាសាទ វត្តអារាម ឬទីទួលផ្សេងៗ។

ការរៀបចំពិធីច្រើនធ្វើនៅពេលរសៀល មានរបៀបធ្វើគ្រឿងរណ្តាប់បូជា សំណែនដូចគ្នាខ្លះ ខុសគ្នាខ្លះទៅតាមតំបន់ តាមជីវភាព និងទម្លាប់ដែលធ្លាប់ធ្វើពីមុន តែអ្វីដែលសំខាន់គឺក្នុងបំណងតែមួយដើម្បីសុំសុខសប្បាយ សុំមានទឹកគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការធ្វើកសិកម្ម ដីមានជីជាតិឱ្យកើតស្រូវកើតអង្ករ។ តាមការរៀបចំរបស់អ្នកស្រុកបង្កោង បានធ្វើពិធីឡើងអ្នកតាពេញមួយព្រឹក ដោយប្រជាជនយកនំបញ្ចុកមកពីផ្ទះរៀងៗខ្លួន និងធ្វើចង្ហាន់ប្រគេនព្រះសង្ឃរួមគ្នា ហើយបានយកស្រូវមកពូនភ្នំស្រូវនៅក្នុងសាលាឆទាន ដោយមានព្រះសង្ឃ និងយាយតា សូត្រធម៌នមោស្សកា និងរាប់បាត្រឆ្លង។ ការពូនភ្នំស្រូវក្នុងពិធីនេះ ត្រូវបានចាស់ៗនិយាយថា ដើម្បីសុំឱ្យកើតស្រូវហូរហៀរនៅឆ្នាំក្រោយ។

ចំពោះអ្នកភូមិនៅចំណុះជើងវត្តប្រាសាទអធ្វា បានយកប្រាសាទអាធ្វា ទួលយាយប៉ុក និងទួលតាមឿង ដើម្បីប្រារព្ធពិធីឡើងអ្នកតា ព្រោះទីនេះជាទីកន្លែងដែលមានអ្នកតាស័ក្តិសិទ្ធិ។ អ្នកភូមិចាស់ក្មេងបានជួបជុំគ្នាធ្វើពិធីនៅប្រាសាទអធ្វាមុនគេតាមទំនៀម ដោយមាននាំមកម្ហូបអាហារ គ្រឿងរណ្ដាប់ គ្រឿងសំណែន អ្នកភ្លេង និងអ្នកចូលរូបផងដើម្បីឱ្យអ្នកតាចូលរូបរាំរែកសប្បាយ ជាមួយនឹងការហូបចុកដែលអ្នកភូមិយកមកសែនថ្វាយ ដើម្បីសុំឱ្យលោកតាម្ចាស់ស្រុករក្សាកូនចៅ ឱ្យទៅកន្លែងបានតែសេចក្ដីសុខ ប្រកបមុខរបរចិញ្ចឹមជីវិតកើនផលទាំងអស់គ្នា និងចាកឆ្ងាយពីជំងឺផ្សេងៗ។ ចំណែកការរៀបចំពិធីរបស់អ្នកភូមិសំរោង តាប្រុក ដូនឪ ដែលមានលោកតា បាឡាត់ និងយាយ ផាត់ ជាអ្នកតាដ៏ស័ក្តិសិទ្ធិនោះ អ្នកស្រុកភូមិបានយកនំបញ្ចុក បង្អែមចង្អាម ម្ហូបអាហារ មកជុំគ្នានៅខ្ទមអ្នកតាក្នុងវត្តដើម្បីរៀបចំសែនព្រេន។ នៅទីនេះ មិនមានគ្រឿងសំណែនធំដុំដូចជាក្បាលជ្រូក មាន់ស្ងោរអ្វីទេ ឯការរៀបចំក៏ខុសពីកន្លែងដទៃបន្តិចត្រង់ស្លាធម៌គឺធ្វើពីស្លឹកខ្នុរជំនួសស្លឹកម្លូរ គ្មានអ្នករាំរែក គ្មានអ្នកភ្លេង។ ពួកគាត់បានចងនំអន្សមផ្អាវ ចេក និងនំផ្សេងៗរណេងរណោងនៅក្នុងខ្ទមអ្នកតា ហើយពេលសែនព្រេនចប់ ពួកគាត់ក៏បាចទឹកគ្នា។ តាមការឱ្យដឹងពីអ្នកចូលរួម គេបាចទឹកដើម្បីសុំឱ្យមានភ្លៀងធ្លាក់គ្រប់គ្រាន់ដើម្បីគាត់ធ្វើកសិកម្មបានផលល្អ។

ទាក់ទងនឹងពិធីឡើងអ្នកតាឬឡើងមាឃ លោកសាស្ត្រាចារ្យ អ៊ឹម សុខរិទ្ធី អ្នកស្រាវជ្រាវនៃអាជ្ញាធរជាតិអប្សរាបានឱ្យដឹងថា នេះជាពិធីបុណ្យទាក់ទងនឹងកសិកម្ម ទាក់ទងនឹងធម្មជាតិ ការដាំដុះ ការប្រមូលផល។ ដើម្បីកសិកម្មបានផលល្អ ទឹកជាកង្វល់ធំបំផុតរបស់ខ្មែរទាំងមូល តើត្រូវរៀបចំយ៉ាងដូចម្តេច ឱ្យមានទឹកគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ការដាំដុះ។ ដូច្នេះការរៀបចំពិធីនេះធ្វើឡើង ដើម្បីជាកិច្ចលៀងឱ្យអ្នកតាបានសោយក្រយាបរិបូណ៌ សណ្តាប់ភ្លេង រាំរែកសប្បាយក្នុងដំណាច់ឆ្នាំចាស់ ព្រោះធ្វើកសិកម្មចប់សព្វគ្រប់អស់ហើយ ហើយក៏ជាសេចក្តីអំណរគុណដល់អ្នកតាដែលបានធ្វើតាមសំណូមពរកាលពីឆ្នាំមុន បានផ្តល់ទឹកភ្លៀងតាមរដូវ ដីមានជីវជាតិ ដាំដុះបានផលល្អ។

លោកសាស្ត្រាចារ្យបានបញ្ជាក់ថា សម្រាប់ខែមាឃ ខែចែត្រ ខែពិសាខ សុទ្ធតែជាចុងនៃវដ្តរដូវមួយទៅវដ្តរដូវមួយដែលបញ្ជាក់ថា យើងធ្វើការងារកសិកម្មចប់ហើយ ដល់ពេលឈប់សម្រាកប្រមូលភោគផលបានហូរហៀរ។ ការបញ្ចប់នេះ មិនមែនមានន័យថា ឈប់លែងធ្វើទៀតនោះទេ គឺដល់ពេលគេរៀបចំកិច្ចពិធីម្តង ដើម្បីត្រៀមខ្លួនក្នុងការរៀបចំចូលដល់វដ្តកសិកម្មថ្មី រៀបចំន័ង្គល រនាស់ ថែទាំគោក្របី ពូជស្រូវដំណាំ មួយទៀតគឺទឹក ធ្វើដូចម្តេចឱ្យបានទទួលទឹកតាមរដូវ ប្រើប្រាស់នារដូវកសិកម្មថ្មី។

ចំពោះការប្រារព្ធពិធីឡើងអ្នកតាសម្រាប់អ្នកស្រុកលើ គេមិនត្រូវការទឹកនោះទេ គឺគេសុំឱ្យមានភោគផលធម្មជាតិច្រើន រុក្ខផលច្រើន និងមានឃ្មុំច្រើនដែលជាធនធានអនុផលធម្មជាតិដ៏សំខាន់ សម្រាប់ចិញ្ចឹមជីវិតអ្នកស្រុករស់នៅតាមតំបន់ព្រៃ។ ដូចករណីនៅភ្នំគូលែន កិច្ចសំខាន់គឺគេចងនំអន្សមផ្អាវដូចសំបុកឃ្មុំជុំវិញខ្ទម និងព្រៃនៅជុំវិញខ្ទមអ្នកតា ដែលគេសន្មត់ថានំផ្អាវនោះ គឺជាសំបុកឃ្មុំ ហើយយើងក៏ឃើញមានខ្លះៗដែរនៅតំបន់អង្គរ។ ចំពោះអ្នកនៅក្រោម បំណងចង់បានត្រីច្រើន រីឯបំណងអ្នកស្រុកកណ្តាលចង់បានភ្លៀងដើម្បីកសិកម្មល្អ ដូចជាពូនភ្នំស្រូវ គឺចង់បានស្រូវ។

ជាធម្មតា អ្នកតាមានរូបតំណាងជាដុំថ្ម បដិមា ចម្លាក់ ដំបូក ដើមឈើជាដើម។ ប៉ុន្តែពេលមានកិច្ចពិធី គឺមានរូបមួយទៀត ដែលហៅថារូបសំណឹង ភាគច្រើនជាស្ត្រី ជាដូនចាស់ សម្រាប់ឱ្យអ្នកតាចូលរូបដូនចាស់នោះ។ លុះពេលគេឡើងអ្នកតា អ្នកតាដែលសំខាន់ជាងគេលេចមុខមុនគេ (អ្នកជាធំ) បន្ទាប់មកទើបអ្នកតាតូចតាចតាមឋានៈចូលតាមក្រោយ។ ពេលរូបចូលមានម្នាក់ទៀតជាស្ត្រីដែរ ដែលគេហៅថា ជើងព្រះឬស្នំ ដែលជាអ្នកសួរនាំ ប្រែសម្រួលពីភាសាខ្មោច មកភាសាមនុស្ស ពីមនុស្សទៅខ្មោច សួរនាំថាមកពីណា គេគោរពបូជា ថ្វាយភ្លេង ចង់សេពសោយអ្វី។ បន្ទាប់មកក៏សុំនូវបំណង និងចងដៃសុំសេចក្តីសុខ។ បើនៅតាមទំនៀមបុរាណមែនទែន ពេលចប់ពិធី គឺគេបាចទឹកទៅលើអ្នកចូលរួម។ ករណីសម័យបុរាណ គេមានរៀបចំជាអណ្តូងដាក់ក្មេង៤ឬ៥នាក់ ឧបកិច្ចថាជាសត្វហ៊ីង កង្កែប គីង្គក់ ដែលហៅថាមហាត (អ្នកទោសដែលស្តេចលោះចេញឱ្យមានសេរីភាព) រួចចាក់ទឹកលើក្មេងក្នុងអណ្តូងនោះ ក្មេងក៏ចាប់ស្រែករបៀបសត្វ ថាហ៊ីងហង ឱបៗ ក្រេតក្រត បញ្ជាក់ថាមានភ្លៀងធ្លាក់មកហើយ។ តែបច្ចុប្បន្នករណីនេះ មិនមានទៀតទេ ដោយគេគ្រាន់តែជះទឹកគ្នាជាការឧបកិច្ចប៉ុណ្ណោះ។ ការធ្វើពិធីនេះដែរ គឺជាធ្វើដេញពេលវេលាតគ្នាចាប់ពីស្រុកខេត្តផ្សេងៗនៅខែមាឃមុន បន្តទៅខែផល្គុន ចេត្រ ពិសាខ ដូចគ្នានឹងករណីពិធីបុណ្យអុំទូកដូច្នោះដែរ គឺធ្វើនៅតាមស្រុកខេត្តមួយៗ ខ្លះអុំខែចេញវស្សា ខ្លះអុំខែភ្ជុំបិណ្ឌ អុំតៗគ្នាតាមភូមិសាស្ត្រដែលទឹកហូរចេញទៅ រួចទៅអុំសម្រេចនៅភ្នំពេញនាខែកក្តិក ដែលសុទ្ធតែសំដៅដល់រដូវកសិកម្មជាធំ៕
































អត្ថបទ៖ កញ្ញា ហ៊ីង ស្រីរ័ត្ន រូបភាព៖ លោកស្រី អ៊ីសា រ៉ហ៊ីណី លោក យី សុថា
ដើម្បីលើកកម្ពស់តំបន់រមណីយដ្ឋានអង្គរ និងស្របតាមអនុសាសន៍ណែនាំរបស់គណៈកម្មាធិការ ICC-Angkor អាជ្ញាធរជាតិអប្សរា កំពុងឆ្លាក់ផ្ទាំងឈ្មោះប្រាសាទដែលមានទាំងអក្សរខ្មែរ និងអក្សរអង់គ្លេស ធ្វើពីថ្មភក់ប្រមាណ ១១៨ផ្ទាំង ហើយគ្រោងនឹងលើកដាក់តាមប្រាសាទនានាក្នុងរមណីយដ្ឋានអង្គរក្នុងពេលឆាប់ៗខាងមុខនេះ។
ក្នុងឆ្នាំ២០១៨ កន្លងទៅនេះ នាយកដ្ឋានអភិវឌ្ឍន៍ទេសចរណ៍អង្គររបស់អាជ្ញាធរជាតិអប្សរាបានបង្ហាញពីការលើកកម្ពស់គុណភាពសេវាកម្ម ផ្តល់ការយកចិត្តទុកដាក់ និងផ្តល់ទំនុកចិត្តខ្ពស់ដល់ភ្ញៀវទេសចរជាតិ និងអន្តរជាតិក្នុងពេលចូលទស្សនាតំបន់រមណីយដ្ឋានអង្គរ។
កាលពីរសៀលថ្ងៃទី១១ ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ២០១៩ នៅចំណុចត្រពាំងវៀន ភូមិសាលាកន្សែង សង្កាត់ស្វាយដង្គំ ក្រុងសៀមរាប មានសំណង់របងហ៊ុព័ទ្ធត្រពាំងបុរាណមួយកន្លែងដែលធ្វើពីស័ង្កសីពណ៌ខៀវ មានបណ្តោយ១០០ម៉ែត្រនិងកម្ពស់២ម៉ែត្រ ក្នុងគោលបំណងកាន់កាប់ជាកម្មសិទ្ធ របស់ប្រជាជនចំណូលថ្មីមួយគ្រួសារ។ 
ដើមដំបូងមុន12345...197198បន្ទាប់ចុងក្រោយ

ប្រសាសន៍លោកជំទាវប្រធានអាជ្ញាធរជាតិអប្សរា

មតិស្វាគមន៍ឯកឧត្តមអគ្គនាយកអាជ្ញាធរជាតិអប្សរា

ការព្យាករណ៍​អាកាសធាតុ

ក្រមប្រតិបត្តិអង្គរ / Angkor Code of Conduct (Width = 230)

វីដេអូក្រមប្រតិបត្តិអង្គរ

អ្នកទស្សនាគេហទំព័រ

កំពុងទស្សនា
:
3
ថ្ងៃនេះ
:
1125
ម្សិលមិញ
:
3556
សប្តាហ៍នេះ
:
04681
ខែនេះ
:
0148421
សរុប
:
008100030