ព័ត៌មានថ្មីៗ

ពិធីបិទគម្រោងអប់រំបេតិកភណ្ឌសម្រាប់កុមារប្រចាំឆ្នាំ២០១៨នៅបន្ទាយឆ្មារ

បានផ្សាយនៅ ថ្ងៃទី 27 ខែ មិថុនា ឆ្នាំ2018 06:45 PM ដោយ ៖ អាជ្ញាធរជាតិអប្សរា

គម្រោងអប់រំបេតិកភណ្ឌកុមារប្រចាំឆ្នាំ២០១៨ នៅបន្ទាយឆ្មារ បានបិទបញ្ចប់កាលពីថ្ងៃទី២៤ ខែមិថុនា ឆ្នាំ២០១៨ ក្រោមអធិបតីភាពលោកជំទាវ ប៉ុក ណាឌី អភិបាលរង តំណាងឯកឧត្តមអភិបាលនៃគណៈអភិបាលខេត្តបន្ទាយមានជ័យ និងលោក យឹម សារារិទិ្ធ អគ្គនាយករងបេតិកភណ្ឌ តំណាងលោកជំទាវរដ្ឋមន្រ្តីក្រសួងវប្បធម៌ និងវិចិត្រសិល្បៈ តំណាងអាជ្ញាធរជាតិអប្សរា រួមទាំងមន្ទីរ ស្ថាប័នពាក់ព័ន្ធ លោកគ្រូ អ្នកគ្រូ និងសិស្សានុសិស្សសរុបចំនួន២៦០នាក់។

លោក អ៊ុន មុណីនីតា នាយកប្រតិបត្តិនៃអង្គការគាំពារកេរមរតក បានជម្រាបថា៖ ឆ្នាំ២០១៨ គឺជាឆ្នាំទី៤នៃកម្មវិធីអប់រំបេតិកភណ្ឌសម្រាប់កុមារ ដែលមានកុមារចូលរួមសរុបចំនួន១៧០នាក់ ចាប់ពីថ្នាក់ទី៥និងថ្នាក់ទី៦ មានអាយុចន្លោះពី១០ទៅ១៥ឆ្នាំ ហើយកុមារម្នាក់ៗអាចទទួលបានការបណ្ដុះបណ្ដាលក្នុងកម្មវិធីអប់រំនេះចំនួន២ឆ្នាំ មុននឹងបន្តទៅសិក្សាថ្នាក់អនុវិទ្យាល័យ។ សរុប៤ឆ្នាំមកនេះ កម្មវិធីបានបណ្ដុះចំណេះដឹងនិងបណ្ដុះគំនិតដល់កុមារបានចំនួន៣៦៥នាក់ ឱ្យចេះស្រឡាញ់បេតិកភណ្ឌ និងចូលរួមថែរក្សាមរតកវប្បធម៌ដូនតារបស់ខ្លួនបានយ៉ាងល្អ។

លោក អ៊ឹម សុខរិទ្ធី សមាជិកក្រុមប្រឹក្សាភិបាលអង្គការគាំពារកេរមរតកនិងជាអនុប្រធានក្រុមការងារអប់រំបេតិកភណ្ឌនៅអង្គរនៃអាជ្ញាធរជាតិអប្សរា បានឱ្យដឹងពីគោលបំណងនៃគម្រោង គឺដើម្បីឱ្យកុមារដែលកើតនិងរស់នៅក្នុងតំបន់រមណីយដ្ឋានវប្បធម៌-ប្រវត្តិសាស្ត្រ បានយល់ដឹងនូវកេរមរតកវប្បធ៌មរបស់ខ្លួន ព្រមទាំងបណ្ដុះគំនិតកុមារឱ្យជ្រួតជ្រាបពីតម្លៃមរតកវប្បធម៌ឱ្យចេះស្រឡាញ់ ចេះថែរក្សាការពារ។ ជាពិសេស កុមារទាំងនេះអាចធ្វើជាអ្នកស្នងតំណរនៅសហគមន៍របស់ខ្លួនលើវិស័យថែរក្សាការពារ និងគ្រប់គ្រងកេរមរតកវប្បធ៌មនាពេលអនាគត។

លោកបន្តថា មេរៀននិងសកម្មភាពសិក្សា រៀបចំដោយក្រុមគ្រូបង្រៀនដែលបង្រៀននៅមហាវិទ្យាល័យជិត២០ឆ្នាំមកហើយ និងអ្នកស្រាវជ្រាវផ្នែកសង្គមវប្បធម៌ នរវិទ្យា និងបុរាណវិទ្យា។ ការបង្រៀនម្តងៗ ក៏មានអញ្ជើញលោកគ្រូ អ្នកគ្រូ ចូលរួមស្តាប់ឱ្យបានជ្រួតជ្រាបអំពីមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃបេតិកភណ្ឌវប្បធម៌ និងការចូលរួមរបស់សហគមន៍ចំពោះការថែរក្សា-ការពារបេតិកភណ្ឌវប្បធម៌ជាមុនសិន ដើម្បីឱ្យងាយស្រួលក្នុងការជួយជំរុញកុមារសិក្សាតាមគោលការណ៍ណែនាំ និងតម្រូវការនៃកម្មវិធីនេះ។

ចំពោះការអប់រំបេតិកភណ្ឌ គឺមានទាំងក្នុងថ្នាក់ ទាំងក្រៅថ្នាក់ ដោយបញ្ជូនកុមារឱ្យចុះសិក្សាតាមរមណីយដ្ឋាននានាក្នុងតំបន់ និងនៅសារមន្ទីរខេត្តបន្ទាយមានជ័យ ព្រមទាំងឱ្យកុមាររៀនអានសៀវភៅនិទានសម្រាប់កុមារដូចជា៖ រឿង “មនុស្សនិងផ្នូរបុរាណ” និងរឿង “វាចាថ្ម” ដែលជាប្រភេទរឿងនិទានទាក់ទងការរួមគ្នារបស់សហគមន៍ជួយគ្នាថែរក្សាការពារ ទប់ស្កាត់ការបំផ្លិចបំផ្លាញ ការជីកកកាយ និងការជួញដូរវត្ថុបុរាណ ព្រមទាំងឱ្យកុមារចេះគូរគំនូរ និងផាត់ពណ៌ជាដើម។

ការអប់រំនេះ ក៏ជំរុញឱ្យកុមារយល់ពីទម្រង់ផ្សេងៗគ្នានៃបេតិកភណ្ឌទាំងមរតករូបី និងមរតកអរូបី យល់ពីតម្លៃ និងសារៈសំខាន់ៗនៃបេតិកភណ្ឌវប្បធម៌ ឱ្យកុមារចេះពិចារណាលើបញ្ហាទាក់ទងនឹងការជីកកកាយ ការលួចវត្ថុបុរាណ ការបំផ្លិចបំផ្លាញទីតាំងបុរាណដ្ឋាន ឬការឈូសឆាយទីទួលបុរាណធ្វើស្រែចំការ ឬភាពមិនអើពើររបស់សហគមន៍ចំពោះស្ថានីយ៏វប្បធ៌ម-ប្រវត្តិសាស្ត្រ ព្រមទាំងឱ្យកុមារចេះលើកឡើងនូវការថែរក្សាការពារដើម្បីទុកជាផលប្រយោជន៍រួមក្នុងសហគមន៍ និងអាចទទួលបានចំណូលជាប្រចាំតាមរយៈវិស័យទេសចរណ៍វប្បធម៌នាពេលអនាគត។

សូមបញ្ជាក់ថា កម្មវិធីនេះកើតឡើងបានដោយមានការអនុញ្ញាតនិងការជួយជ្រោមជ្រែងគាំទ្រយ៉ាងសកម្មពីសាលាខេត្តបន្ទាយមានជ័យ ក្រសួងវប្បធម៌និងវិចិត្រសិល្បៈ មន្ទីរអប់រំខេត្ត គម្រោងអប់រំបេតិកភណ្ឌសម្រាប់កុមារដែលផ្តួចផ្តើមទ្បើងដោយអង្គការគាំពារកេរមរតក (Heritage Watch) និងក្រុមស្រាវជ្រាវផ្លូវបុរាណរបស់អាជ្ញាធរជាតិអប្សរា បានចាប់ផ្តើមអនុវត្តគម្រោង នៅសាលាបឋមសិក្សាបន្ទាយឆ្មារ ឃុំបន្ទាយឆ្មារ ស្រុកថ្មពួក ខេត្តបន្ទាយមានជ័យ ចាប់ពីឆ្នាំ២០១៥។

ពិសេសជាងឆ្នាំមុន ឆ្នាំនេះក៏មានសប្បុរសជនខ្មែរនៃក្រុមយុវជននៅសៀមរាប (ភ្នាក់ងារឯកជន) មាន៖ ជាងបាក់វណ្ណហុង ថេមផលគ្រុប ម៉េម៉រនិងស្ប៉ា បានជួយឧបត្ថម្ភជាជំនួយសម្ភារៈសិក្សា រៀបចំអាហារទទួលសម្រាប់កម្មវិធីបិទនេះ ផ្តល់កាបូបស្ពាយចំនួន២០ដល់សិស្សវិទ្យាល័យ និងកង់ចំនួន១០ដល់សិស្សបឋមសិក្សាដែលខ្វះខាតនិងរៀនពូកែ។ នេះជាសញ្ញាវិជ្ជមានខ្លាំង ដែលខ្មែរចាប់ផ្តើមជួយខ្មែរលើវិស័យអប់រំនិងការពារបេតិកភណ្ឌ ហើយជាទីគួរឱ្យមានមោទនៈខ្លាំង ដែលក្រុមយុវជននេះ ក៏បាននិងកំពុងរួមចំណែកដល់ការងារអប់រំបេតិកភណ្ឌនៅអង្គរផងដែរ៕
















ជាទម្លាប់រាល់ឆ្នាំ ឱ្យតែដល់ថ្ងៃ៣កើតខែមាឃធំ អ្នកស្រុកក្នុងតំបន់សៀមរាប អង្គរ និងខេត្តនៅតំបន់ខាងជើងនិងខាងលិច តែងតែប្រារព្ធពិធីឡើងមាឃយ៉ាងគគ្រឹកគគ្រេងឬតូចតាចទៅតាមលទ្ធភាពដែលអ្នកទ្រទ្រង់មានមិនដែលខកខានឆ្នាំណាឡើយ។ ការរៀបចំពិធីត្រូវបានធ្វើឡើងក្នុងថ្ងៃតែមួយក្នុងតំបន់សៀមរាបអង្គរ ទាំងអ្នកស្រុកទន្លេ អ្នកនៅកណ្តាល និងនៅស្រុកលើ នាកន្លែងអ្នកតាដែលអ្នកស្រុកគោរពបូជាក្នុងតំបន់ដែលខ្លួនរស់នៅ ដូចជានៅតាមប្រាង្គប្រាសាទ វត្តអារាម ឬទីទួលផ្សេងៗ។

ការរៀបចំពិធីច្រើនធ្វើនៅពេលរសៀល មានរបៀបធ្វើគ្រឿងរណ្តាប់បូជា សំណែនដូចគ្នាខ្លះ ខុសគ្នាខ្លះទៅតាមតំបន់ តាមជីវភាព និងទម្លាប់ដែលធ្លាប់ធ្វើពីមុន តែអ្វីដែលសំខាន់គឺក្នុងបំណងតែមួយដើម្បីសុំសុខសប្បាយ សុំមានទឹកគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការធ្វើកសិកម្ម ដីមានជីជាតិឱ្យកើតស្រូវកើតអង្ករ។ តាមការរៀបចំរបស់អ្នកស្រុកបង្កោង បានធ្វើពិធីឡើងអ្នកតាពេញមួយព្រឹក ដោយប្រជាជនយកនំបញ្ចុកមកពីផ្ទះរៀងៗខ្លួន និងធ្វើចង្ហាន់ប្រគេនព្រះសង្ឃរួមគ្នា ហើយបានយកស្រូវមកពូនភ្នំស្រូវនៅក្នុងសាលាឆទាន ដោយមានព្រះសង្ឃ និងយាយតា សូត្រធម៌នមោស្សកា និងរាប់បាត្រឆ្លង។ ការពូនភ្នំស្រូវក្នុងពិធីនេះ ត្រូវបានចាស់ៗនិយាយថា ដើម្បីសុំឱ្យកើតស្រូវហូរហៀរនៅឆ្នាំក្រោយ។

ចំពោះអ្នកភូមិនៅចំណុះជើងវត្តប្រាសាទអធ្វា បានយកប្រាសាទអាធ្វា ទួលយាយប៉ុក និងទួលតាមឿង ដើម្បីប្រារព្ធពិធីឡើងអ្នកតា ព្រោះទីនេះជាទីកន្លែងដែលមានអ្នកតាស័ក្តិសិទ្ធិ។ អ្នកភូមិចាស់ក្មេងបានជួបជុំគ្នាធ្វើពិធីនៅប្រាសាទអធ្វាមុនគេតាមទំនៀម ដោយមាននាំមកម្ហូបអាហារ គ្រឿងរណ្ដាប់ គ្រឿងសំណែន អ្នកភ្លេង និងអ្នកចូលរូបផងដើម្បីឱ្យអ្នកតាចូលរូបរាំរែកសប្បាយ ជាមួយនឹងការហូបចុកដែលអ្នកភូមិយកមកសែនថ្វាយ ដើម្បីសុំឱ្យលោកតាម្ចាស់ស្រុករក្សាកូនចៅ ឱ្យទៅកន្លែងបានតែសេចក្ដីសុខ ប្រកបមុខរបរចិញ្ចឹមជីវិតកើនផលទាំងអស់គ្នា និងចាកឆ្ងាយពីជំងឺផ្សេងៗ។ ចំណែកការរៀបចំពិធីរបស់អ្នកភូមិសំរោង តាប្រុក ដូនឪ ដែលមានលោកតា បាឡាត់ និងយាយ ផាត់ ជាអ្នកតាដ៏ស័ក្តិសិទ្ធិនោះ អ្នកស្រុកភូមិបានយកនំបញ្ចុក បង្អែមចង្អាម ម្ហូបអាហារ មកជុំគ្នានៅខ្ទមអ្នកតាក្នុងវត្តដើម្បីរៀបចំសែនព្រេន។ នៅទីនេះ មិនមានគ្រឿងសំណែនធំដុំដូចជាក្បាលជ្រូក មាន់ស្ងោរអ្វីទេ ឯការរៀបចំក៏ខុសពីកន្លែងដទៃបន្តិចត្រង់ស្លាធម៌គឺធ្វើពីស្លឹកខ្នុរជំនួសស្លឹកម្លូរ គ្មានអ្នករាំរែក គ្មានអ្នកភ្លេង។ ពួកគាត់បានចងនំអន្សមផ្អាវ ចេក និងនំផ្សេងៗរណេងរណោងនៅក្នុងខ្ទមអ្នកតា ហើយពេលសែនព្រេនចប់ ពួកគាត់ក៏បាចទឹកគ្នា។ តាមការឱ្យដឹងពីអ្នកចូលរួម គេបាចទឹកដើម្បីសុំឱ្យមានភ្លៀងធ្លាក់គ្រប់គ្រាន់ដើម្បីគាត់ធ្វើកសិកម្មបានផលល្អ។

ទាក់ទងនឹងពិធីឡើងអ្នកតាឬឡើងមាឃ លោកសាស្ត្រាចារ្យ អ៊ឹម សុខរិទ្ធី អ្នកស្រាវជ្រាវនៃអាជ្ញាធរជាតិអប្សរាបានឱ្យដឹងថា នេះជាពិធីបុណ្យទាក់ទងនឹងកសិកម្ម ទាក់ទងនឹងធម្មជាតិ ការដាំដុះ ការប្រមូលផល។ ដើម្បីកសិកម្មបានផលល្អ ទឹកជាកង្វល់ធំបំផុតរបស់ខ្មែរទាំងមូល តើត្រូវរៀបចំយ៉ាងដូចម្តេច ឱ្យមានទឹកគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ការដាំដុះ។ ដូច្នេះការរៀបចំពិធីនេះធ្វើឡើង ដើម្បីជាកិច្ចលៀងឱ្យអ្នកតាបានសោយក្រយាបរិបូណ៌ សណ្តាប់ភ្លេង រាំរែកសប្បាយក្នុងដំណាច់ឆ្នាំចាស់ ព្រោះធ្វើកសិកម្មចប់សព្វគ្រប់អស់ហើយ ហើយក៏ជាសេចក្តីអំណរគុណដល់អ្នកតាដែលបានធ្វើតាមសំណូមពរកាលពីឆ្នាំមុន បានផ្តល់ទឹកភ្លៀងតាមរដូវ ដីមានជីវជាតិ ដាំដុះបានផលល្អ។

លោកសាស្ត្រាចារ្យបានបញ្ជាក់ថា សម្រាប់ខែមាឃ ខែចែត្រ ខែពិសាខ សុទ្ធតែជាចុងនៃវដ្តរដូវមួយទៅវដ្តរដូវមួយដែលបញ្ជាក់ថា យើងធ្វើការងារកសិកម្មចប់ហើយ ដល់ពេលឈប់សម្រាកប្រមូលភោគផលបានហូរហៀរ។ ការបញ្ចប់នេះ មិនមែនមានន័យថា ឈប់លែងធ្វើទៀតនោះទេ គឺដល់ពេលគេរៀបចំកិច្ចពិធីម្តង ដើម្បីត្រៀមខ្លួនក្នុងការរៀបចំចូលដល់វដ្តកសិកម្មថ្មី រៀបចំន័ង្គល រនាស់ ថែទាំគោក្របី ពូជស្រូវដំណាំ មួយទៀតគឺទឹក ធ្វើដូចម្តេចឱ្យបានទទួលទឹកតាមរដូវ ប្រើប្រាស់នារដូវកសិកម្មថ្មី។

ចំពោះការប្រារព្ធពិធីឡើងអ្នកតាសម្រាប់អ្នកស្រុកលើ គេមិនត្រូវការទឹកនោះទេ គឺគេសុំឱ្យមានភោគផលធម្មជាតិច្រើន រុក្ខផលច្រើន និងមានឃ្មុំច្រើនដែលជាធនធានអនុផលធម្មជាតិដ៏សំខាន់ សម្រាប់ចិញ្ចឹមជីវិតអ្នកស្រុករស់នៅតាមតំបន់ព្រៃ។ ដូចករណីនៅភ្នំគូលែន កិច្ចសំខាន់គឺគេចងនំអន្សមផ្អាវដូចសំបុកឃ្មុំជុំវិញខ្ទម និងព្រៃនៅជុំវិញខ្ទមអ្នកតា ដែលគេសន្មត់ថានំផ្អាវនោះ គឺជាសំបុកឃ្មុំ ហើយយើងក៏ឃើញមានខ្លះៗដែរនៅតំបន់អង្គរ។ ចំពោះអ្នកនៅក្រោម បំណងចង់បានត្រីច្រើន រីឯបំណងអ្នកស្រុកកណ្តាលចង់បានភ្លៀងដើម្បីកសិកម្មល្អ ដូចជាពូនភ្នំស្រូវ គឺចង់បានស្រូវ។

ជាធម្មតា អ្នកតាមានរូបតំណាងជាដុំថ្ម បដិមា ចម្លាក់ ដំបូក ដើមឈើជាដើម។ ប៉ុន្តែពេលមានកិច្ចពិធី គឺមានរូបមួយទៀត ដែលហៅថារូបសំណឹង ភាគច្រើនជាស្ត្រី ជាដូនចាស់ សម្រាប់ឱ្យអ្នកតាចូលរូបដូនចាស់នោះ។ លុះពេលគេឡើងអ្នកតា អ្នកតាដែលសំខាន់ជាងគេលេចមុខមុនគេ (អ្នកជាធំ) បន្ទាប់មកទើបអ្នកតាតូចតាចតាមឋានៈចូលតាមក្រោយ។ ពេលរូបចូលមានម្នាក់ទៀតជាស្ត្រីដែរ ដែលគេហៅថា ជើងព្រះឬស្នំ ដែលជាអ្នកសួរនាំ ប្រែសម្រួលពីភាសាខ្មោច មកភាសាមនុស្ស ពីមនុស្សទៅខ្មោច សួរនាំថាមកពីណា គេគោរពបូជា ថ្វាយភ្លេង ចង់សេពសោយអ្វី។ បន្ទាប់មកក៏សុំនូវបំណង និងចងដៃសុំសេចក្តីសុខ។ បើនៅតាមទំនៀមបុរាណមែនទែន ពេលចប់ពិធី គឺគេបាចទឹកទៅលើអ្នកចូលរួម។ ករណីសម័យបុរាណ គេមានរៀបចំជាអណ្តូងដាក់ក្មេង៤ឬ៥នាក់ ឧបកិច្ចថាជាសត្វហ៊ីង កង្កែប គីង្គក់ ដែលហៅថាមហាត (អ្នកទោសដែលស្តេចលោះចេញឱ្យមានសេរីភាព) រួចចាក់ទឹកលើក្មេងក្នុងអណ្តូងនោះ ក្មេងក៏ចាប់ស្រែករបៀបសត្វ ថាហ៊ីងហង ឱបៗ ក្រេតក្រត បញ្ជាក់ថាមានភ្លៀងធ្លាក់មកហើយ។ តែបច្ចុប្បន្នករណីនេះ មិនមានទៀតទេ ដោយគេគ្រាន់តែជះទឹកគ្នាជាការឧបកិច្ចប៉ុណ្ណោះ។ ការធ្វើពិធីនេះដែរ គឺជាធ្វើដេញពេលវេលាតគ្នាចាប់ពីស្រុកខេត្តផ្សេងៗនៅខែមាឃមុន បន្តទៅខែផល្គុន ចេត្រ ពិសាខ ដូចគ្នានឹងករណីពិធីបុណ្យអុំទូកដូច្នោះដែរ គឺធ្វើនៅតាមស្រុកខេត្តមួយៗ ខ្លះអុំខែចេញវស្សា ខ្លះអុំខែភ្ជុំបិណ្ឌ អុំតៗគ្នាតាមភូមិសាស្ត្រដែលទឹកហូរចេញទៅ រួចទៅអុំសម្រេចនៅភ្នំពេញនាខែកក្តិក ដែលសុទ្ធតែសំដៅដល់រដូវកសិកម្មជាធំ៕
































អត្ថបទ៖ កញ្ញា ហ៊ីង ស្រីរ័ត្ន រូបភាព៖ លោកស្រី អ៊ីសា រ៉ហ៊ីណី លោក យី សុថា
ដើម្បីលើកកម្ពស់តំបន់រមណីយដ្ឋានអង្គរ និងស្របតាមអនុសាសន៍ណែនាំរបស់គណៈកម្មាធិការ ICC-Angkor អាជ្ញាធរជាតិអប្សរា កំពុងឆ្លាក់ផ្ទាំងឈ្មោះប្រាសាទដែលមានទាំងអក្សរខ្មែរ និងអក្សរអង់គ្លេស ធ្វើពីថ្មភក់ប្រមាណ ១១៨ផ្ទាំង ហើយគ្រោងនឹងលើកដាក់តាមប្រាសាទនានាក្នុងរមណីយដ្ឋានអង្គរក្នុងពេលឆាប់ៗខាងមុខនេះ។
ក្នុងឆ្នាំ២០១៨ កន្លងទៅនេះ នាយកដ្ឋានអភិវឌ្ឍន៍ទេសចរណ៍អង្គររបស់អាជ្ញាធរជាតិអប្សរាបានបង្ហាញពីការលើកកម្ពស់គុណភាពសេវាកម្ម ផ្តល់ការយកចិត្តទុកដាក់ និងផ្តល់ទំនុកចិត្តខ្ពស់ដល់ភ្ញៀវទេសចរជាតិ និងអន្តរជាតិក្នុងពេលចូលទស្សនាតំបន់រមណីយដ្ឋានអង្គរ។
កាលពីរសៀលថ្ងៃទី១១ ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ២០១៩ នៅចំណុចត្រពាំងវៀន ភូមិសាលាកន្សែង សង្កាត់ស្វាយដង្គំ ក្រុងសៀមរាប មានសំណង់របងហ៊ុព័ទ្ធត្រពាំងបុរាណមួយកន្លែងដែលធ្វើពីស័ង្កសីពណ៌ខៀវ មានបណ្តោយ១០០ម៉ែត្រនិងកម្ពស់២ម៉ែត្រ ក្នុងគោលបំណងកាន់កាប់ជាកម្មសិទ្ធ របស់ប្រជាជនចំណូលថ្មីមួយគ្រួសារ។ 
ដើមដំបូងមុន12345...197198បន្ទាប់ចុងក្រោយ

ប្រសាសន៍លោកជំទាវប្រធានអាជ្ញាធរជាតិអប្សរា

មតិស្វាគមន៍ឯកឧត្តមអគ្គនាយកអាជ្ញាធរជាតិអប្សរា

ការព្យាករណ៍​អាកាសធាតុ

ក្រមប្រតិបត្តិអង្គរ / Angkor Code of Conduct (Width = 230)

វីដេអូក្រមប្រតិបត្តិអង្គរ

អ្នកទស្សនាគេហទំព័រ

កំពុងទស្សនា
:
3
ថ្ងៃនេះ
:
1154
ម្សិលមិញ
:
3556
សប្តាហ៍នេះ
:
04710
ខែនេះ
:
0148450
សរុប
:
008100059